Alam ko naman na hindi ako friendly. Hindi rin ako nagsasalita sa klase. Ako ‘yung tipong maingay sa online networking sites pero tahimik pagdating sa campus. Gwapo ako with vindication. Kaya naman maraming patagong tumititig sa’kin. ‘Yung tipong magpi- picture sila kunyari tapos isasama pala ako sa shot. And then the usual, magtitilian. I must admit, natutuwa ako kapag ganon. Pero madalas naiinis ako. Lalo na kapag si Nikki na ‘yung tumititig sa akin. Torture eh.
Who the hell is she? Kaklase ko. Ok, We’re not close. Ni- minsan hindi kami nag- usap. She is the weirdest creature I’ve ever met. I know, I’m kinda mean. Well, kung nasa katayuan ko lang kayo, you will know the feeling. You see, she is something. From kindergarten until ngayong highschool, lagi s’yang nand’yan. Kala ko nga dati may crush s’ya sa’kin. Pero habang tumatagal, nag- iba ‘yung vibes ko. There is more beyond her fierce eyes. Para n’ya kong hinuhubaran kapag tinititigan n’ya ko. Alam mo ‘yung tipong tatalon ‘yung puso mo sa sobrang kaba. Takte! Isipin n’yo na lang kung ilang mini- heart attacks ‘yung naranasan ko sa tuwing mahuhuli ko s’yang nakatitig sa’kin. Creepy!
Actually takot ako. Nikki kasi has this secret ability, sabi nila. What secret ability? I’m really not that sure. Pero maybe it is the answer kung bakit ganon na lang kami mag- iwasan sa isa’t isa. Baduy? Yah, right. Kahit ako hindi naniniwala na may powers s’ya. Pero, I can’t get the danger out of me whenever she’s there. Ang heavy lagi ng feeling ko.
Siguro dahil na rin sa pakiramdam na ‘yon, nagkalakas- loob ako na kausapin s’ya for the very first time. Ayun nga, nilapitan ko s’ya during recess. Alam mo ‘yung tipong kinikilig at halatang tumigil ‘yung oras n’ya ng papalapit na ako sa kanya. Ayoko ng pahabain pa ‘yung conversation namin. Kaya directly, I told her what I feel about her. Tango lang ang sinagot n’ya sa’kin. Tapos nagulat ako, biglang umiyak. At humahagibis na tumakbo palabas ng school. Maybe nga siguro gusto ako nito. Na- heartbroken ata ng wala sa oras.
From there, hindi ko na ulit nakita ‘yung anino ni Nikki. Halos buong klase nag- aalala kung bakit isang linggo na s’yang absent. Na- guilty naman ako. So I decided to take the risk… I decided to go to their house to apologize. Para na rin mas mahaba naming mapag- usapan kung ano ba talagang meron sa aming dalawa at kung anong hindi pwedeng mangyari sa aming dalawa.
Pagkatapos na pagkatapos ng klase namin ng araw na ‘yon, I went straight to their house. Kabisado ko naman ‘yung ruta ng kalye nila, kaya dire- diretso ako hanggang sa matunton ko nga ‘yung bahay nila. Kumatok ako ng ilang beses sa pintuan. Nung una, walang sumasagot. Inulit- ulit ko, mas malakas this time. Wala pa rin. Nawawalan na ko ng pag- asa kasi walang nasagot. Wala atang tao. Pero aktong paalis na ko, doon ko lang napansin na bukas pala ‘yung pintuan. So pumasok na ko.
Sa loob, madilim. Kapansin- pansin ‘yung isang kwarto sa taas, kasi may liwanag na tumatagos sa siwang sa baba ng pintuan. Tinawag ko ‘yung pangalan ni Nikki, walang sagot. Bahala na. Ayoko namang mapunta sa wala lahat ng efforts ko. Kaya inakyat ko na ‘yung hagdanan. Sa isip- isip ko, kapag nahuli ako sa ginagawa ko na pagte- trespass, idadahilan ko na lang na pinadala ako ng school para malaman kung bakit hindi na pumapasok si Nikki.
Unti- unti kong pinihit ‘yung pintuan. At ang unang tumambad sa akin ay si Nikki. Halatang may sakit, nilalagnat. Halatang- halata ang gulat sa mukha pagkakita sa’kin.
“Bakit ka nandito? Ano pa bang gusto mo?”
“Uhmmm… Pasensya na kung ano… kung…”
“Pwede bang layuan mo na ko.”
“Huh? Anong layuan?”
Biglang humagulgol ng iyak si Nikki.
“Tama na. Matagal na kong nagtitiis. Please matahimik ka na. Parang awa mo na, layuan mo na ko. Pumunta ka na sa dapat mong puntahan. Patay ka na! Matagal na!”